En ons altijd weer boeit door Peter C. Meijer: ‘De schrik van….’ (338)

Zelf had ik er nog nooit van gehoord, maar een agrariër die ik regelmatig spreek, reageerde met enig ongenoegen. Dat kwam omdat ik hem een foto liet zien van de onkruiden die aan de rand van een muurtje langs de steeg naast ons groeien.

Bijvoorbeeld de akkerdistel die altijd insecten aantrekt. De achteruitgang daarvan is ons bekend. Dat is met klimaatverandering iets waar we ons zorgen over dienen te maken. Een buurter merkte op dat het weghalen van het onkruid maar door de gemeente dient te gebeuren. Wat zij onkruid noemde bleef dus tot die tijd staan en ik vond het prima. Natuurlijk maakte ik foto’s van de drie soorten die er stonden.

Heermoes is een bijzondere plant die in een heel verre periode al gevonden is en ooit ons hielp via steenkool aan onze warmte. De tijd die hierbij hoort is het Carboon. De distel heb ik al genoemd. Tijdens mijn raadsperiode leerde ik dat er een Distelverordening is en dat agrariërs verplicht zijn om deze plant weg te halen.

De derde plant bleek een Europese Hanepoot (Echinochloa crus-galli) te zijn. Ik had er nooit van gehoord, maar de persoon eerder uit dit stukje herkende deze meteen en zei dat dit een heel vervelend gras was. Het blijkt dat akkerbouwers dit een lastige plant vinden, vooral tussen de maïs.

Is het toeval dat de naam van deze plant voorkomt in het recent verschenen boek ‘Wild Amsterdam – De natuur van de stad’ (uitgeverij Noordhoek) dat besproken wordt in het Volkskrant Magazine dat vandaag (8 augustus) is verschenen.

Het zal wel geen toeval zijn. De auteur Ton Denters, stadsecoloog, geeft aan dat heel veel planten in de stad een plek vinden om te overleven. Het lijkt wel of Wieringerwerf eigenlijk ook langzamerhand een stad wordt. Vergelijk het maar eens met de uitzending Nederland op Film (7 augustus) die over het dorpsgevoel gaat. Dat gevoel verandert behoorlijk.

De foto is door de auteur genomen op 1 augustus 2026 in Wieringerwerf door de auteur van dit stukje.