33. De Hete Aardappel – Jeroen van Heerwaarden
Jeroen is geboren in Slootdorp aan de Pastoor Braakstraat 3. Moeder Corrie, inmiddels 86 jaar jong, woont hier nog steeds. Vader Jan was asfaltmachinist en ging vaak vroeg (en lang) aan het werk. Corrie was huisvrouw en deed vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis. Er kwamen drie zoons, waarvan Jeroen de jongste was.
Jeroen vertelt: “Ik ben een moederskind. Het ouderlijk huis van mijn moeder was dichtbij, aan de Langeweg. Mijn opa was handelaar en daar kwam de familie van Oers wekelijks samen. Veel van de familie woonde (en woont nog steeds) om de hoek. Altijd gezellig. Mijn moeder was de oudste van een gezin van 8 kinderen Dit betekende veel regelen daarnaast ook zorgen voor andere families. Het was eigenlijk altijd de zoete inval bij mijn opa of bij ons thuis. Lief en leed werd gedeeld.
Zelf groeide ik op met spelletjes. Dagelijks na school direct door naar mijn opa en oma, kaarten en sjoelen met opa en twee ooms. De kunstgebitten lagen op tafel tijdens het kaarten, prachtig! Mijn lagere school, de Pius 10, lag tegenover het huis van mijn opa. Ik kon makkelijk leren maar kreeg zelf de keus of ik naar het VWO wilde of mee met mijn vriendjes die allemaal naar de Mavo gingen. Dat werd het laatste en daar ben ik altijd dankbaar voor geweest. Zo had ik een heerlijke, onbezorgde jeugd en je kunt altijd later nog een hogere opleiding volgen. Ik gun het iedereen, vooral in deze tijd waar de druk op kinderen steeds hoger lijkt te worden.
Mijn beide opa’s waren mede-oprichter van voetbalvereniging DWOW in de Wieringermeer. Zelf speelde ik bij DWOW en later bij Flevo met coryfeeën als Frans Gouwenberg, Michel Mooy, Jos van Schaijk en Nan Rotgans . Ook speelde ik dagelijks op het pleintje voor het huis of het grasveld om de hoek, ik was altijd buiten. Ik was zeker niet de beste voetballer, maar heb toch wel een paar jaar in het eerste gespeeld. Beter was ik in tennis. Toen er een tennisvereniging in Slootdorp werd opgericht, was ik 11. Ik mocht op tennis. Op voorwaarde van mijn vader dat ik wat terug moest doen voor de vereniging, vrijwilligerswerk dus. Dat had mijn vader ook altijd gedaan bij DWOW en hij zou dat ook nog jaren doen bij de tennisvereniging. Dus dat deed ik. Bijna iedere dag was ik aan het voetballen of tennissen en ik was al vroeg lid van de toernooicommissie. Totaal heb ik 25 jaar lang het jaarlijkse, beregezellige Sluis1 toernooi mogen organiseren. Nog steeds is dit toernooi jaarlijks vol, neef Mark heeft inmiddels het stokje overgenomen. Daarnaast heel veel jaren tenniscompetitie gespeeld op leuk niveau in Middenmeer, een prachtige tijd.
Naast sporten was uitgaan mijn grote hobby. Samen met vrienden van school en van sport gingen we wekelijks naar de Marianne Bar of naar de Oude Beurs, waar de mooiste optredens waren. Ook het jaarlijkse Carnaval was onvergetelijk. We werden door uitbater Roel gesponsord met lelijke paarsroze shirtjes voor ons zaalvoetbalteam. En natuurlijk bezochten we ook nog de kermissen van Noord Holland en de schuurfeesten. Niets wilden we missen. Dat moest allemaal wel bekostigd worden, dus al jong was ik aan het werk in de groentetuin van mijn opa. De kroppen sla die over waren, mocht ik verkopen, o.a. aan de woonbootjes. Of ik werkte bij de bakkerij van Gerard en nichtje Karin de Jager of op het land. Tulpen koppen, bollen rooien, sla snijden. Ik denk nog steeds, als ik kijk naar de prachtige tulpenvelden, aan de rugpijn van het tulpen koppen. Geen cent werd gespaard, alles ging op, maar de herinneringen, mooie verhalen en vriendschappen zijn gebleven.
Ondertussen had ik de Mavo afgerond en ging ik naar de Middelbare Detailhandel School (MDS) in Alkmaar. Het leren ging nog steeds makkelijk, dus ik vond dat ik wel wat minder heen mocht. Ik had de school wijsgemaakt dat de eerste bus uit Slootdorp pas om 8 uur vertrok, zodat ik iedere dag minimaal een half uur later in de les kwam. Dat ging best lang goed, totdat een jaar later een meisje uit Slootdorp wel keurig op tijd kwam. Het werd uitgezocht en ik werd gesnapt. Voor straf mocht ik een heel schooljaar het schoolplein vegen. Na de MDS wilde ik naar Amsterdam, naar de Hogeschool. En op kamers, maar dat werd bepaald geen succes. Die stad was veel te groot voor mij, ik had heimwee en al snel keerde ik terug naar de Wieringermeer en ging weer thuis wonen. Mijn familie en vrienden konden er hartelijk om lachen. Het schooljaar kon ik afmaken op de HEAO in Alkmaar en het vervolg ging daarna ook prima.
In het laatste jaar van de HEAO kwam er een bedrijf langs, bouwmaterialenhandel Stoel van Klaveren, die een baan met opleiding aanbood voor schoolverlaters. Nu moet je weten dat ik niet bepaald handig ben, maar toch werd ik er uitgepikt en mocht ik een jaar meedraaien om te zien of ik daar paste. Ik begon in het magazijn, daarna bij de balie en op de binnendienst. Het beviel erg goed, mede omdat de mentaliteit van de bouw me veel deed denken aan die van de Wieringermeer: hard werken, normaal doen, niet te veel poeha, een man een man een woord een woord. Later mocht ik naar de buitendienst en zelfs teams aansturen als manager verkoop. Ik heb totaal 20 jaar met veel plezier gewerkt bij Stoel van Klaveren, dat na verloop van tijd steeds groter werd en overging in BMN, een landelijke organisatie.
Dat hele grote bedrijf vond ik iets te onpersoonlijk worden, dus besloot ik toch wat anders te gaan doen. Nu werk ik nog steeds in de bouw, inmiddels 5 jaar bij een fabrikant, Xella. Met 5 fabrieken in Nederland worden op een duurzame manier kalkzandsteen (Silka) en cellenbeton (Ytong en Hebel) binnenwanden gemaakt en gemonteerd voor nieuwbouwwoningen. Ik ben daar Commercieel Directeur en doe dit met veel plezier en met veel leuke collega’s. En dat voor iemand met 2 linkerhanden, haha!
Al meer dan 25 jaar woon ik in Alkmaar, waarvan de laatste 19 jaar in het dorpje Oudorp dat tegen Alkmaar aan ligt. Toch weer een echt dorpsgevoel, dat gaat nooit meer weg. Ik woon hier gelukkig en al 22 jaar lang samen met Karolien en onze 2 prachtdochters Juli (bijna 18) en Mara (16). Karolien werkt in de geestelijke zorg en in onze vrije tijd zijn we vaak op het strand te vinden. Op dit moment oefenen we voor de Strandzesdaagse, die we eind juli met ons gezin gaan lopen: in 6 dagen van Hoek van Holland naar Den Helder, een leuke en sportieve uitdaging. Verder speel ik graag Padel, fiets een beetje en heb jarenlang toneel gespeeld. Ook gaan we graag naar Texel, het eiland waar mijn vader geboren is. Lekker wandelen bij de Slufter of op de eindeloos brede stranden. Op een steenworp afstand van ons huis in Oudorp ligt het AZ stadion, dus lekker op het fietsje heen. Hier juich ik mijn favoriete club toe, met naast mij o.a. voorgangers van de hete Aardappel, Iman Biesheuvel en Marco Pieter Karman. En Alkmaar is een gezellige stad met veel leuke winkels en kroegjes, waar regelmatig oud-Wieringermeerders te zien zijn.
Dus, het leven is goed in Oudorp, maar de polder blijft in het hart. Iedere week even langs bij mijn moeder en als gastspeler heb ik dit jaar toch nog even meegedaan bij Toneelvereniging Lely. Heerlijk! Ik geef de Hete Aardappel graag door aan een vrouw, en wat voor één! Het is Tineke Kaag, buurvrouw van mijn moeder en ras-toneelspeelster. Mijn vader en ikzelf hebben met veel plezier met haar op de planken mogen staan”.
