Ingezonden brief: “Wie doet nou zo iets………?” door Frank Kwaaitaal
Wij hebben een mooie zomer achter de rug en het was ideaal weer om elke morgen tezamen met mijn vrouw op de fiets te springen en de vooraf uitgestippelde toertocht te starten.
‘s-Morgens worden wij al door de opkomende zonnestralen gewekt en aangespoord om ons klaar te maken voor de fietstocht. Niet nadat mijn vrouw de broodjes voor de tocht heeft besmeerd en belegt met zelf gebraden gehaktballen. Ik zelf zorg voor een thermoskan met warme koffie en zet de fietsen buiten nadat ik nog een controle van de banden heb uitgevoerd. Klaar om te vertrekken!
De Wieringermeer heeft mooie fietspaden en zeker als je vroeg op pad gaat is de stilte in de natuur een genot. De concerten van onze gevederde vriendjes, die doorklinken tussen de bomen en in een vraag en antwoordspelletje met andere vogels laten weten dat zij klaar zijn voor een nieuwe dag. De bedauwde landerijen en de warmte van de opkomende zon zorgen voor een waar vakantiegevoel. Wij zijn beiden op leeftijd en zo dicht bij huis zó te kunnen genieten van de natuur is een zegen waarvan wij intens kunnen genieten. Vooral het “nieuw”aangelegde fietspad, dat begint aan de Poelweg en uiteindelijk doorloopt tot aan Den Oever, is een pracht. Even zitten op een bankje voor een bakkie meegebrachte koffie en een broodje. De schapen vinden het totaal geen probleem dat wij, al fietsend, ons tussen hen door een weg banen over het pad. Ze kijken zelfs niet meer op want zij weten hoe het werkt. Soms kijken ze nieuwsgierig naar je op en gaan vervolgens weer door met hun ochtendontbijt. Zij weten dat zij daar de baas zijn .
Na 20 of 30 kilometer fietsen zijn de billen aan rust toe en wordt het tijd dat wij weer op huis aangaan. De terugweg naar Slootdorp gaat veelal via de Slootweg. Het fietspad vertoont een aantal lelijke kuilen die wij mettertijd mooi hebben weten te omzeilen. De Gemeente Hollands Kroon (of Rijkswaterstaat) heeft witte plastic paaltjes met witte en rode reflectoren in de berm van de slootweg geplaatst om de verkeersveiligheid, vooral als de dagen weer korter gaan worden, te verbeteren. Helaas ergert het ons dat vrijwel alle verkeerspaaltjes zijn beschadigd, totaal vernield en/of geheel zijn verdwenen. De stukken vind je terug in de berm of in de sloot.
En zo kon het gebeuren dat op een goede dag, op onze weg naar huis, wij even moesten stoppen voor een wagentje van de Gemeente Hollands Kroon dat op het fietspad stond. De uitgestapte man was bezig de paaltjes te vervangen of de ontbrekende paaltjes weer opnieuw te plaatsen.
“Goedemiddag” zei ik tegen de man, die met een zucht opstond van zijn bezigheden. “U bent de paaltjes aan het vervangen?” vroeg ik naar de bekende weg. “Het lijkt wel nodig want wij fietsen hier bijna dagelijks langs en elke keer nadat u geweest bent zijn de paaltjes na een paar dagen alweer vernield! Wie doet nou zo iets?”
“Meneer”, zei de man, en hij veegde met een rode zakdoek het zweet van zijn voorhoofd, “Ik kan hier wel elke maand komen om de paaltjes te vervangen want het haalt weinig uit. Ik krijg de opdracht om het te doen maar ik doe liever iets dat zin heeft. Dus ik moet wel want het gaat om de verkeersveiligheid, nietwaar? Ze rijden hier als gekken en als die paaltjes er niet meer staan dan houd ik mijn hart vast vooral straks als het weer donkerder wordt.”
“En u weet niet wie het doet?” vroeg ik met een onzekere stem omdat ik dacht het antwoord al wel te weten.
“Weet u meneer, die landbouwmachines zijn de laatste jaren steeds groter, hoger, zwaarder en breder geworden en voor die gasten is tijd geld dus bij eventuele tegenliggers nemen zij geen gas terug maar blijven in volle vaart doorrijden. In plaats van wat rustiger te rijden en andere weggebruikers meer ruimte te geven kiezen ze ervoor met hun rechterwielen door de berm te rijden en dan sneuvelen die arme paaltjes en zo is het gekomen!”
“Maar is daar dan niets tegen te doen?” vraag ik.
De man kijkt mij aan met een blik waaruit niet veel vertrouwen straalt en mompelt: “Ik ben bang van niet maar ik vraag mij wel af WIE DOET NOU ZO IETS…….?”
Slootdorp: 12 september 2025
Frank Kwaaitaal
