In gesprek met…. Petra Jansen
“Ik ben geboren op 23 juli 1966 aan de Zuiderdijkweg, naast gemaal Lely. Daar staan vier woningen naast
elkaar en wij woonden in de grootste, omdat mijn vader daar werkte als eerste machinist.
Mijn lagere schooltijd bracht ik door op de Jozefschool in Medemblik. Dat was simpelweg dichterbij dan Wieringerwerf. Daarna ging ik naar de huishoudschool/LTS in Wieringerwerf, op de plek waar nu de Aldi staat. Later volgde ik in Alkmaar nog de opleiding MBO-cd, de Middelbare Beroepsopleiding Civiele Dienst.
(Tekst gaat verder onder de foto)
Rond mijn achttiende kwam Robert bij ons in het rijtje wonen. Hij voer destijds en was bezig zijn papieren te halen als scheepswerktuigkundige. Ik was een jaar of negentien toen wij verkering kregen en we zijn nog steeds samen. In die periode had ik verschillende baantjes. Zo voer ik een seizoen mee op een cruiseschip, met geheel verzorgde Rijn- en Moezelreizen, in de bediening, van maart tot en met november. Een leerzame en vooral gezellige tijd. Daarna werkte ik een jaar bij een banketbakkerij in Hoorn, maar daar moest ik vertrekken omdat er iemand anders werd aangenomen die goedkoper was.
Mijn volgende stap was Bobe in Medemblik, een bedrijf in verwarmingselementen. Ik begon in de productie, sprong later bij in het magazijn en belandde uiteindelijk op de afdeling verkoop als administratief medewerkster. Was daar onder andere verantwoordelijk voor de bevestiging en facturering van de orders.
Omdat we allebei werkten en nog thuis woonden, konden we goed sparen, wat leidde tot de aankoop van onze eerste woning in Opperdoes, aan de Kerkebuurt. Daar hebben we zes jaar gewoond.
Toen we wilden verhuizen, had ik eigenlijk geen zin om naar Wieringerwerf te gaan. Ik had een hekel gekregen aan het fietsen naar school, zeker als het regende. Maar dat lag natuurlijk niet aan het dorp, maar aan mij.
Uiteindelijk kregen we de kans om een huis te kopen aan de Granpré Molièrestraat. Daar wonen we nog steeds, inmiddels al 31 jaar en nog altijd met veel plezier.”
“Het huis was destijds in slechte staat. De paddenstoelen groeiden in de vensterbank, overal zat enkel glas en
er moest veel gebeuren. Gelukkig is Robert heel handig en doen we alles zelf. In die periode werkte ik niet meer bij Bobe en ging ik aan de slag bij Van der Valk in Wieringerwerf, in de huishouding. Dat heb ik zo’n zes jaar gedaan. Daarna ben ik een tijdje gestopt met werken, totdat ik een vacature zag in de Wieringermeerbode. Toen begon het toch weer te kriebelen. Er werden bodes gezocht op het gemeentehuis in Wieringerwerf. Dat leek me wel wat, dus ik solliciteerde. Op 1 juni 2006 begon ik als bode. Dat betekent dat het dit jaar alweer twintig jaar geleden is.
Het werk was toen heel anders dan nu. We waren eigenlijk een soort veredelde conciërges. Van het begeleiden van bruidsparen tot het vervangen van lichtbolletjes, en alles daartussenin. Dat mis ik soms nog wel eens.
In 2012 kwam de fusie en ontstond Hollands Kroon. De bodes uit de verschillende gemeenten kwamen samen en ineens waren we met zeven. Dat was even wennen. We gingen naar Anna Paulowna en daar werkten ze op hun eigen manier. Uiteindelijk heeft iedereen zijn weg daarin gevonden. Door natuurlijk verloop zijn Carin en ik nu nog met z’n tweeën over. Ons werk is inmiddels totaal veranderd en dat is ook goed. In het begin vielen we onder de facilitaire dienst, maar de griffier van toen zag dat anders. Hij ‘adopteerde’ ons als het ware en zorgde ervoor dat we bij de griffie kwamen. Voor zover ik weet zijn wij de enige gemeente met griffiebodes.
In het begin hield hij ons nog strak in de gaten. Hij wilde precies weten wat we deden. Maar al snel kreeg hij vertrouwen en liet hij de teugels vieren. Inmiddels werken we al langere tijd zelfstandig, met maandelijks overleg met de griffie. De samenwerking is prettig, zowel met de griffie als met Carin. We werken al lang samen en weten precies wat we aan elkaar hebben. Dit jaar ben ik dus twintig jaar bode. Ik hoop de vijfentwintig jaar vol te maken en daarna te stoppen met werken. Robert is inmiddels al met prepensioen. Dan breekt er een nieuwe fase aan, met ruimte voor andere leuke dingen.”
