En ons altijd weer boeit door Peter C. Meijer: ‘Nostalgie’ (309)

Er gebeurt de eerste dagen zoveel dat hoort bij de langste tijd die wij aan de Mossel hebben gewoond. De Spreeuw op het dak en nu weer de Merel die met de volle maan op de achtergrond kijkt naar?? In de tweede helft van december zong de Merel hier nog. Het was geen unicum want in Vroege Vogels meldden andere waarnemers nog later in die maand de zang van deze soort.

Het is rustig in en om ons huis. Enkele mezen vliegen naar de Sierkers. Zouden er nog insectjes zitten? Wat wel te zien is, zijn de grote groepen ganzen die in V-vorm vanuit de richting Wieringerwerf komen aanvliegen en door gaan richting Slootdorp. Het kan zijn dat die groepen door jagers zijn verstoord en vluchten.

Veertien jaar lang woonden wij in Slootdorp en toen wij vervolgens na twaalf jaar in Woerden gewoond te hebben terug kwamen, moest ik wel constateren dat het aantal ganzen in ons gebied drastisch was toegenomen. Ik kon dat vergelijken met de gegevens die ik had uit de periode dat wij in Slootdorp woonden.

De toenemende aantallen vind ik verklaarbaar. Ik vergelijk het wel eens met de vluchtelingen naar Europa. Zij horen dat het hier heel goed is. Dat ze dan een beter leven zoeken, begrijp ik. Er wordt hier veel Engels Raaigras gezaaid en dat schijnt heel eiwitrijk te zijn, geliefd bij de ganzen, tja dan begrijp ik het wel.

De Merel die vooruit kijkt met de maan achter zich, weet eens komt er weer lente. Die hoop houdt ons gaande.
De foto is gemaakt door de auteur van dit stukje op 4 januari 2026 aan de Mossel te Middenmeer.