En ons altijd weer boeit door Peter C. Meijer: ‘Memento Mori’ (337)
Er zijn heel veel soorten binnen de groep nachtvlinders. Het nadeel is dat je er ’s avonds en ’s nachts voor op uit moet. Voor een ochtend mens, zoals uw columnist, is dat lastig. Hoewel je ’s avonds en in de vroege ochtendschemering ze ook kunt lokken met zoetigheid. De groep vlinderaars, die dit doet neemt dan een sterke lamp mee en een wit laken en dan komen ze daarop.
Zelf moet ik het meer hebben van onverwachte ontmoetingen, zoals op die zondag half juli toen er op de grond in de parkeergarage een fraaie Zomervlinder zat. Helaas had ik wat spullen in mijn hand en kon de camera niet zo snel pakken. Toen dat wel lukte, was de vlinder gevlogen.
Op 27 juli had ik meer geluk. Zoals elke ochtend haal ik de krant uit de bus en op de mat voor de brievenbussen zat een nachtvlindertje. Snel maakte ik rechtsomkeer om mijn camera te halen. Gelukkig was het diertje er nog, wat niet zo gek was, want het diertje leefde niet meer. Het bleek een Grijze Stipspanner te zijn.
Net als de dagvlinders leggen ze eieren op waardplanten, bijvoorbeeld de Paardenbloem of de Akkerdistel. In het steegje naast ons staan daar wat planten van. Mogelijk benutten ze deze?
Op het koor in de katholieke kerk in Wieringerwerf vond ik twee vleugeltjes van een vlinder. Na determinatie bleken deze aan de soort ‘Huismoeder’ toe te behoren. En een Gewone Velduil lag dood op ons balkon. Zo leer je ook de soorten herkennen. Toch leuk.
De foto’s zijn van de auteur van dit stukje. De Huismoeder fotografeerde ik op 27 juli 2026; De Grijze Stipspanner op 27 juli 2026 en de Gewone Velduil op dezelfde datum.
