En ons altijd weer boeit door Peter C. Meijer: ‘Leugenbankjes’ (331)
Langs de rand van het parkeerterrein aan de Terpstraat in Wieringerwerf staan bankjes. Daar wordt graag gebruik van gemaakt. De verhalen die je er bij kunt bedenken zijn soms redelijk eenvoudig te duiden. De scholieren van Wiringherlant komen in de pauzes of bij tussenuren langslopen om een broodje te halen. Een belegd broodje of broodjes van bladerdeeg met kaas of worst.
De tijd dat er een broodtrommeltje werd klaar gemaakt, lijkt voor velen voorbij. Mogelijk moet ik daarvoor in de pauzes kijken als de jongelui in de aula zitten. Maar ja zover kan ik dat nog niet.
Op dinsdag komt de visboer op het plein. Dat lokt ook een aantal scholieren uit om bijvoorbeeld Kibbeling te halen. Als voormalig leraar laat ik dan mijn fantasie gaan. Er komt een jongen in een outfit die mij er aan doet denken dat hij een kind van meer welvarende ouders is. In zijn handen een zak Kibbeling. Twee andere jongens lopen met hem mee en ze gaan op het bankje zitten. Hij is de beroerdste niet en hij laat zijn kompanen ook genieten van een stukje vis.
Het feit dat ze daar zitten is niet onopgemerkt gebleven. Een zestal Kauwtjes en twee Eksters hopen dat er voor hen ook iets te smikkelen blijft. Een van de drie jongens wuift met zijn arm een kauwtje weg. Dat is maar voor even. Zij genieten en de vogels hopen straks te genieten.
Zodra de jongens weg zijn speuren de vogels de plek rondom de bank af naar kruimeltjes die achter gebleven zijn. Zij maken zo de plek weer schoon. Trouwens de meeste scholieren gooien netjes hun afval in de prullenbak naast het bankje. Heel netjes.
De foto is van de auteur van dit stukje gemaakt op 19 juni 2026 in Wieringerwerf net na het vertrek van twee jongelui die de verpakking van hun broodje achterlieten.
