En ons altijd weer boeit door Peter C. Meijer: ‘Lentekriebels’ (268)

Is er een mooiere tijd dan de periode van een jaar dat je verliefd bent. Woelend in je bed en denkend aan hem of haar. Mijn ervaring gaat niet verder dan haar. Wachten, wachten in de kou op 31 januari heel lang geleden, totdat zij van haar werkgever naar huis mocht. Thuis zaten ze te wachten met lekker dingetjes op die Oudjaarsavond. Eindelijk kwam ze naar buiten en fietsten wij naar haar huis. Daar onder aan de trap namen wij afscheid en wensten elkaar een mooie avond. Heb ik haar een zoen gegeven? Ik weet het niet meer.

Zo kan ik mij de gevoelens van de Turkse Tortel voorstellen. Al eerder schreef ik hoe een mannetje constant op onze daken aan de Mossel in Middenmeer zit te oe-oe-oe-hen om maar duidelijk te maken dat hij graag aan een relatie wil beginnen. Afgelopen week zag ik ze opeens met zijn tweeën in de Sierkers tegenover ons huis.

Zou er nu eindelijk schot komen in het liefdesleven van ons ventje? Als ik zo naar het mannetje kijkt dan lijkt het erop dat zij hem heeft afgewezen. Zij ziet er opgewekt uit. Hij zit met zijn rug naar haar toe. Teleurgesteld? Of is het een versiertruc? De dagen erna blijft hij toch de eenzame vrijgezel die als een roepende in de steenwoestijn zijn liefde uit.

De foto is van de auteur genomen aan de Mossel in Middenmeer op 16 maart 2025.