En ons altijd weer boeit door Peter C. Meijer: ‘Apenarend’ (275)

In november 1996 trouwde onze zoon in Manilla. Berry en ik waren er bij. Natuurlijk probeerde ik ook wat van het land te zien en vooral een aantal vogelsoorten. Eén van de bruiloftsgasten vond het mooi dat ik ook in de vogelwereld van de Filipijnen geïnteresseerd was. Hij noemde zichzelf een ‘adventurer’. Hij had veel plekken in de Filipijnen bezocht en ook was hij op Mindanao geweest. Daarover had ik het boek over de Filipijnse Vogels gelezen van het gebied van de Apenarend.

Met kerst in 1997 maakte ik een thuisfilmpje voor ons aanstaande kleinkind. Of het een jongen of meisje was, wist ik nog niet. Wel maakte ik de opmerking dat ik eens met dit kleinkind naar Mindanao wilde om de Apenarend te zien. Het was een wens die nooit is vervuld. Wel hoorde ik van andere vogelaars die daar wel geweest waren en met veel enthousiasme vertelden over die belevenis.

De jaren gingen voorbij en er kwam nog een tweede kleinkind, ditmaal een jongen. De wens om eens naar de Apenarend te gaan zoeken, is heel lang gebleven. Ik werd ouder en ook minder mobiel. Het naar vogels kijken werd steeds lastiger. Maar ja, een mens moet leren leven met zijn beperkingen.

Dit jaar trouwde er een nichtje van onze kleinkinderen in Manilla. Zij waren er bij. Heel leuk voor ze. Onze kleinzoon vatte het plan op een studie voor piloot te beginnen. Dat moet in juni gaan gebeuren. Hij vroeg of wij een afscheidslunch met hem en zijn zus en partner en moeder wilde hebben. Natuurlijk, zeiden wij en zo ontmoetten wij elkaar vorige week zondag in Hoorn. Het was heel gezellig.

De kleinkinderen hadden een cadeautje voor ons meegenomen. Voor hun Oma twee vingerhoedjes, want die spaart zij. Voor Opa een T-shirt met daarop een afbeelding van….de Apenarend. Geweldig! De foto is genomen door de auteur op 10 mei 2025.