35. De Hete Aardappel – Rosemarie Oldengarm
Rosemarie, genomineerd door Tineke Kaag, vertelt: “Ik ben geboren aan de Oudelanderweg te Middenmeer, oftewel een geboren en getogen Meerpeen. Ik ben de tweede dochter van Itse en Marijke Woets-Meulenberg. Opa en oma Meulenberg zijn bij de drooglegging van de Wieringermeer vanuit Zeeland gekomen. Mijn oma van vaders kant (Tetje Woets-Bos) kwam vanuit Groningen, en de roots van opa Adriaan Woets lagen in Noord-Brabant: Willemstad.
Opa en oma Woets hebben elkaar in de Wieringermeer leren kennen. Toen mijn oma mijn opa in de kerk zag lopen, dacht ze bij zichzelf: ‘Die is van mij’. Bij de catechisatie kwamen ze echt met elkaar in contact en werd haar gevoel werkelijkheid.
Ik ben de jongste in het gezin van twee meiden. Mijn zus Teresa is geboren in 1974 en ik op 16 september 1976. Ofwel: ik ben net mijn vijftigste levensjaar ingegaan.
Mijn ouders hebben in 1972 de boerderij overgenomen van mijn opa en oma. Mijn vader startte met Loonbedrijf I.J. Woets. Dit heeft hij een aantal jaar gedaan, maar het bleek niet zijn ding. Zo is hij aan de slag gegaan als vertegenwoordiger in de landbouwmechanisatie. Tot zijn overlijden in 2020 is hij werkzaam gebleven in de mechanisatie.
Mijn moeder regelde het reilen en zeilen thuis. Toen wij wat ouder werden, heeft zij haar werk als schoonheidsspecialiste weer opgepakt en nam zij de salon van mevrouw Blauw over in Middenmeer. Ik kijk terug op ons gezin als een warm nest. Mijn vader was veel op pad voor zijn werk, maar als het nodig was, dan was hij er. Mijn moeder was en is een hele zelfstandige vrouw; zij regelde het thuis en was er altijd voor ons. Ik vond het opgroeien op een boerderij fantastisch: het buiten spelen, hutten bouwen, enzovoort. Een groot nadeel vond ik de ligging: negen kilometer buiten het dorp! Spontaan een speelafspraak ging niet, want dat moest van tevoren worden afgesproken, anders stond mijn moeder voor niets bij school te wachten. Veel leeftijdsgenootjes hadden we niet aan de weg. Ik speelde dan ook het liefst bij vriendinnetjes in het dorp.
Na basisschool ‘De Wegwijzer’ volgde Mavo De Brug. Een onbezonnen schooltijd met vooral veel gezelligheid. Vervolgens ging ik door naar de havo-mbo in Alkmaar. Mijn doel was verpleegkundige worden en daardoor was mijn route helder: na de havo volgde de hbo-v in Leeuwarden, en dat betekende op kamers met vriendin Ina Renkema. De weekenden waren gevuld met gezelligheid in en rond de Wieringermeer, want er was altijd wel wat te doen (carnaval, kermis, schuurfeest, optredens in de Oude Beurs, Mariannebar, enzovoort). En we wilden natuurlijk niets missen. De schuurfeesten in die tijd waren helemaal fenomenaal! Ik heb een paar jaar in de organisatie mogen zitten van het ‘(Bijna) Klap van de Molenwiek’-feest aan de Oudelanderweg. Echt onwijs gaaf!
Na de hbo-v ging ik in 1998 naar Australië. Het plan was een jaar, maar het werd uiteindelijk een half jaar. Ik had het plan om daar veel te werken, maar dit liep anders. Want hoe leuk reizen ook is: op een gegeven moment werkt het toch verzadigend. In Australië trof ik in Cairns Jeffrey Oldengarm. Ik kende Jeffrey al wel via zijn zusje, zij was namelijk een vriendin van mij van de hbo-v. Voor die tijd was hij voor mij ‘de broer van’, maar toen we elkaar in Australië zagen, sprong de vonk over.
Het doel om verpleegkundige te worden had ik na de hbo-v behaald, en dus ging ik op zoek naar een baan. Ondenkbaar in deze tijd is dat je toen echt even moest zoeken voor een baan. Na heel wat brieven te hebben verstuurd, kreeg ik een baan aangeboden in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk. Ze zochten iemand voor de afdeling gynaecologie/verloskunde. Ietwat aarzelend (ik dacht namelijk niet dat dat mijn specialisme zou worden) ben ik daar gestart. Na mijn Australië-ervaring keerde ik met veel plezier terug, want ik was gegrepen door het specialisme en het leuke team daar.
Na een jaar ben ik naar Stadskanaal verhuisd om te gaan samenwonen met Jeffrey. Qua werk maakte het ziekenhuis me niet uit. De afdeling wel: verloskunde! Gelukkig hadden ze in het Scheper Ziekenhuis een vacature en werd ik aangenomen. Ondanks dat we met veel plezier in Stadskanaal hebben gewoond, begon het na een aantal jaar toch te kriebelen. De afstand tussen de Wieringermeer en Stadskanaal was best groot. Dus toen Jeffrey ook wat anders wilde qua werk, zijn we in de Wieringermeer terechtgekomen. Jeffrey kreeg een baan bij Van der Stelt en we vielen als een blok voor het huis aan de Terpstraat 4 in Wieringerwerf. Dit huis had alles wat we zochten. Ik vond een leuke baan in het Westfries Gasthuis op de poli gynaecologie en daarna op de afdeling kraam/verloskunde.
In 2003 is onze oudste geboren: Jitse. In 2005 volgde Rens, in 2007 Melle en ons klavertje vier was in 2009 compleet met Fiene. Werk en gezin bleken lastig te combineren naast de baan van Jeffrey. Zodoende hebben we er in 2005 bewust voor gekozen dat ik stopte met werken. Evenzogoed kwam er nog van alles op mijn pad: een poosje als oproepkracht op verloskunde, geboortestoeltjes beschilderen, hulpouder en administratie bij de peuterspeelzaal.
In 2015 vonden we ons plekje aan de Westerterpweg. Kort daarop pakte ik mijn werk op als jeugdverpleegkundige bij de GGD. Met veel plezier gewerkt, totdat Jeffrey met het idee van Terphoeve kwam. En zo kwam ik vanuit gynaecologie/verloskunde/jeugdgezondheidszorg zomaar in de ouderenzorg terecht. En is ons kleinschalig wonen plus dagbesteding Terphoeve alweer 3,5 jaar een feit. Voor mij een hele andere tak van sport, en toch ook weer niet.
Daarnaast besteed ik graag tijd aan mijn gezin, vrienden en hobby’s: sporten, toneel bij Lely (de repetities zijn gestart voor een ontzettend leuk stuk: ‘Vrouw zoekt Boer’) en ik maak sinds kort met plezier deel uit van Rotary Wieringerland. Samen zetten we ons in om lokale initiatieven en goede doelen te ondersteunen. Hier een bijdrage aan leveren geeft voldoening. De gezellige contacten en het leren van elkaar maken het lidmaatschap bijzonder.
Door de Terphoeve heb ik veel geleerd en veel nieuwe mensen leren kennen. Bijzonder hoe de cliënten en de mensen die hen lief zijn in je hart gaan zitten. En helemaal ons team, want wat zijn we trots op onze meiden. Stuk voor stuk toppers. Zonder hen hadden we dit nooit gekund.
Ik geef de Hete Aardappel door aan vriendin Rianne Noor. Rianne is voor mij het voorbeeld van een sterke vrouw met een groot hart.”
