Tienduizend stappen

Sinds enige tijd schijnt een mens pas echt goed bezig te zijn als hij dagelijks tienduizend stappen zet. Waar dat getal precies vandaan komt, weet ik niet. Waarschijnlijk uit een onderzoek, een marketingcampagne of een combinatie van beide. Feit is dat tegenwoordig veel mensen hun stappen tellen. Horloges houden het bij, telefoons houden het bij en aan het eind van de dag kijken we tevreden naar een getalletje op een scherm. Alsof een wandeling pas heeft plaatsgevonden wanneer een apparaat dat heeft bevestigd.

Toch betrap ik mezelf er ook op. Mijn horloge en telefoon houden mijn stappen bij en als ik ’s avonds voor de TV zit, kijk ik vaak nog even hoeveel het er zijn geworden. Tot groot vermaak van Loes. Maar de fascinatie voor stappen duikt tegenwoordig overal op. Op verjaardagen bijvoorbeeld. “Ik zit vandaag op achtduizend.” “Dat is niks, ik heb er al elfduizend.” Het klinkt soms alsof er ongemerkt een competitie is ontstaan waar niemand zich officieel voor heeft ingeschreven.

Zelf wandel ik iedere dag met Banjer. Onze golden retriever moet er meerdere keren per dag uit en hij zorgt
er persoonlijk voor dat die afspraak wordt nagekomen. Zodra hij merkt dat ik wakker ben, staat hij naast het bed.
Niet opdringerig, maar wel met een blik die duidelijk maakt dat verder uitstel geen onderdeel van het plan is.
Dus trekken we eropuit. We wonen midden in het buitengebied en lopen graag door de polder, langs de sloten en over wegen die zo recht zijn dat je onderweg voldoende tijd hebt om na te denken over zaken die er eigenlijk niet toe doen. Het mooie van wandelen is dat je hoofd langzaam leger wordt. Gedachten die thuis nog belangrijk
leken, lossen ergens tussen twee kilometerpaaltjes ongemerkt op. Tenminste, dat is de bedoeling.

Want ik zie ook wandelaars die tijdens het lopen vaker naar hun pols kijken dan naar het landschap waar ze juist voor naar buiten zijn gegaan. Dan loop je door een prachtige polder, met een buizerd boven het land en een horizon waar geen einde aan lijkt te komen. Maar ondertussen ben je vooral bezig met de vraag of je vandaag nog wel aan je aantal stappen komt.

Banjer heeft daar geen last van. Die snuffelt wat, kijkt om zich heen en loopt verder. Voor hem is een wandeling
geslaagd als er onderweg iets interessants te ruiken viel. Toen ik thuiskwam van een wandeling, keek Loes op van
haar koffie. “Hoeveel stappen?” vroeg ze lachend. “Geen idee,” zei ik. “Je begint eindelijk iets van die hond
te leren.” grapte ze.

Vanmorgen liepen Banjer en ik weer lekker door de polder. Hoeveel stappen het waren weet ik niet. Banjer
ook niet. Maar het was een goede wandeling. En soms zou dat genoeg moeten zijn.