Meerpenen in het Buitenland
“Van 1982 tot 1990 bestond mijn leven grotendeels uit door de week werken en in het weekend uitgaan. Daar was ook mijn financiële plaatje op afgestemd”. Aan het woord is Jan Frans van der Meer, ooit vertrokken uit de Wieringermeer en nu alweer zo’n 30 jaar inwoner van Canada.
Tijdens één van zijn schaarse bezoeken aan Nederland trof de Meerpeen- verslaggever Jan Frans aan bij het evenement Wieringerwerf op Wielen van afgelopen augustus. Vrienden en kennissen van vroeger (en nu) weten dat er met Jan Frans in de buurt altijd veel gebeurde en het nooit saai was. De verslaggever zelf heeft ook nog een tijdje met Jan Frans samengewerkt, o.a. bij Piet Commandeur aan de Schervenweg in de lelies. (Het Poolse personeel kon maar niet begrijpen dat die Nederlanders met hun “luxewagens” uit ballorigheid rondjes crosten om het Lelieperceel terwijl zij juist heel voorzichtig met hun Fiat Polski’s omgingen). Later ook bij Jos Quaedvlieg in de cellen met de ijsbergslaverwerking waar Tim Sijm (van de Schervenweg) zijn compagnon was. Ook kon de verslaggever vroeger vanuit de Wieringermeer wel eens met Jan Frans meerijden naar school in Hoorn. Ze zaten niet op dezelfde school, dus als ze dreigden te laat te komen ging Jan Frans alvast linksaf naar de tuinbouwschool en redde het dan net. De passagier werd dan de auto uit gezet en mocht dan nog een stukje doorlopen naar de MEAO, alwaar de conciërge alleen maar in de gaten hoefde te houden welke van de twee ingangen de laatkomer zou nemen om in de kraag te kunnen worden gevat.
Jan Frans vertelt: ”Ik ben geboren in Kreileroord en ging naar de lagere school Het Baken in Wieringerwerf. Vervolgens heb ik de Christelijke MAVO in Middenmeer gevolgd en daarna de Middelbare Tuinbouwschool in Hoorn. In mei 1990 ben ik met een werkvisum van één jaar naar Lethbridge (Zuidelijk Alberta) gegaan, waar ik werkte voor een groente/aardappelbedrijf. De ruimte die ik daar zag trok me in die tijd enorm aan, evenals het constante mooie weer in de zomer. Ik miste in het begin mijn vrienden en het uitgaansleven best wel, maar soms moet je door de zure appel heen bijten. Al snel leerde ik een meisje kennen met wie ik ben getrouwd, in 1992 in Hawaï. In juni 1993 zijn we voor een jaar verhuisd (3.200 km) naar Sint Catherines in Ontario, waar ik in de chrysanten van mijn oom kon werken. In november is onze zoon oudste zoon Stephan geboren. Na dat jaar gingen we weer terug naar Lethbridge Alberta, omdat we dachten dat er in de westelijke provincie meer mogelijkheden lagen.
Bij Coaldale, Alberta, kochten we 8 hectare land met een huis voor 160.000 dollar. Op het land teelden we allerlei producten die we verkochten op de “Farmers” markten en aan tuincentra. In de wintermaanden maakten we spullen van hout die dan weer werden verkocht op kerstmarkten rond Lethbridge. In de zomer werkte ik nog steeds bij dezelfde boer. In januari 1995 is onze oudste dochter, Michelle, geboren. De jaren erna kreeg Stephan zoveel last van astma, dat ons werd aangeraden naar een vochtiger klimaat te verhuizen. Zo zijn we 1.200 kilometer westwaarts verhuisd, naar Chilliwack, op ongeveer een uur rijden van Vancouver. In Chilliwack is het klimaat vergelijkbaar met Nederland, in de winter een beetje kouder en in de zomer een beetje warmer. Hier heb ik twee jaar bij een potplantenbedrijf gewerkt. Inmiddels was ook ons derde kind Nate (Nathaniel) geboren in februari 1999.
Eind 1999 hebben we in Chilliwack 2 ½ hectare land gekocht en een huis en een kas gebouwd. Het eerste jaar hebben we snijbloemen geprobeerd maar we zijn al snel overgestapt op de productie van potplanten. Deze werden op contract via de groothandel geteeld. Veel bolchrysanten, maar ook kerststerren, beddingplanten, lelies, hydrangea’s en nog vele andere soorten. In 2001, 2003, 2006 en in 2008 is ons gezin met 4 dochters uitgebreid. Ja, wat moet je in Canada doen als het donker is en de stroom valt weer eens uit…
Financieel hebben we goede, constante jaren gehad, hierdoor hebben we in 2014 twee hectare land kunnen kopen met een 10 jaar oud huis erop, aan een doodlopende weg. Van 2014 tot 2018 hebben we dit huis opgeknapt en uitgebouwd, voornamelijk in onze vrije tijd. In 2019 hebben we het bedrijf verkocht aan Chinezen, zodat we ons nu “semi retired” kunnen noemen. Dit betekent niet dat we niets te doen hebben maar we zijn niet meer zo gebonden. Met alles wat we ge- en verbouwd hebben hier in Canada, hebben we altijd geprobeerd om de kosten zo laag mogelijk te houden. Door zoveel mogelijk zelf het werk te doen en zo min mogelijk uit te besteden, dat is je eerste winst. Momenteel help ik mijn schoonzoon met het vervoer van zijn bloemen naar de winkels in Vancouver en in de gehele Fraser Valley. Ik vermaak me prima.
Tot slot: Het nadeel/voordeel van emigreren vind ik, dat je, als eerste generatie altijd met één been in je geboorteland blijft hangen. Dat gevoel wordt juist sterker naarmate je ouder wordt. Het vrijbuitersleven heeft mij echter altijd wel getrokken. Als we gezond mogen blijven proberen we nu meer te gaan reizen en ook nog menigmaal in Nederland te verblijven. Het blijft toch altijd je moederland”




